De zogenaamde ziekmakende virussen zijn wetenschappelijk niet bewezen

Bijdrage van Ewa Leimer

 

Het artikel wil een overzicht geven sinds wanneer de veronderstelling van een "virus" bestaat, hoe de schoolgeneeskunde het "virus" toen en nu definieerde, en hoe de Germanische Heilkunde®, ontdekt door Dr. med. Mag. theol. Ryke Geerd Hamer, "virussen", die in feite niets meer zijn dan onschadelijke eiwitverbindingen, ad absurdum maakt.

Na een korte inleiding worden de vermeende wetenschappelijkheid van de "virologie" en de ontwikkeling van het idee van het "virus" tot aan de huidige conventionele medische definities voorgesteld. Daarna volgt een korte samenvatting vanuit het gezichtspunt van de Germanische Heilkunde® en hoe de kennis over "virussen" veranderde in de loop van Dr. Ryke Geerd Hamer's onderzoekswerk.

***

De huidige discussie over de vraag of het coronavirus gevaarlijk is of gewoon een gewoon virus dat onschadelijke griep veroorzaakt, is een farce, want tot nu toe heeft de geneeskunde geen enkel wetenschappelijk bewijs geleverd dat het bestaan van dit zogenaamde pathogeen (= ziekte veroorzakend) zou bevestigen.

Elke poging om deze onzin (het bestaan van zogenaamde ziekteveroorzakende virussen) te weerleggen zal alleen slagen als men de geverifieerde kennis (op zijn eigen lichaam) heeft van de Germanische Heilkunde®, die deze onzinnige veronderstelling gemakkelijk ad absurdum maakt.

In het door Dr. Hamer ontdekte systeem, dat hij Germanische Heilkunde® noemt, bestaat het idee dat "kwaad" sterker is dan "goed" en dat iets "zieks" sterker is dan iets "gezonds" niet. De verdeling in goed en kwaad kwam uit de joods-christelijke godsdienst.

De regels van het Systeem van Germanische Heilkunde® geven ons een logische verklaring voor de oorsprong van zogenaamde ziekten en laten zelfs geen nanometer ruimte voor de oude medische consensus. Zelfs de zogenaamde virologie spreekt in haar publicaties haar eigen vermoedelijke bewijzen tegen, of beter gezegd haar eigen veronderstellingen, omdat ze geen bewijzen heeft - het bewijs interesseert haar helemaal niet, ze neemt gewoon aan dat virussen bestaan.

In het systeem van de Germanische Heilkunde® daarentegen kan elke stap geverifieerd, getraceerd en voorspeld worden.

Dit zijn de drie basiscriteria van wetenschappelijke kennis:

  1. Verifieerbaarheid
  2. Traceerbaarheid (reproduceerbaarheid)
  3. Voorspelbaarheid

Als deze drie belangrijkste criteria ontbreken, kan er geen wetenschappelijke kennis zijn.

De geneeskunde is gebaseerd op oude, achterhaalde pseudo-"wetenschappelijke" modellen ... en tegelijk eigent het zich de benaming natuurwetenschap toe... De zogenaamde vooruitgang in de geneeskunde is zuiver technologisch, wat betekent dat de schoolgeneeskunde een groot arsenaal aan technische uitvindingen tot haar beschikking heeft. Technische vooruitgang was mogelijk omdat technologie gebaseerd is op geverifieerde (wetenschappelijk bewezen) kennis (zoals scheikunde of natuurkunde).

De schoolgeneeskunde is ons het wetenschappelijke antwoord verschuldigd op de fundamentele medische vraag, waar de zogenaamde ziekte vandaan komt.....

Het richt zich alleen op symptomen, die vrij geïnterpreteerd worden zonder wetenschappelijke basis. Daarom moet het zijn toevlucht nemen tot hypotheses, consensus, dogma's (Leerboek oncologie voor studenten geneeskunde, PZWL medische uitgeverij 2003, blz. 58) en statistieken.

Een van hun veronderstellingen, die niet wetenschappelijk bewezen is, is het bestaan van het zogenaamde virus.

In de vakpublicaties van de zogenaamde virologie staat de term "virus", maar in geen van deze publicaties wordt een structuur van het menselijke virus gevonden, noch in het bloed, noch in een ander soort lichaamsvloeistof, noch op het menselijk lichaam (b.v. bij mazelen). Alleen in de stervende cel is "iets" opgemerkt.

In tegenstelling tot bacteriofagen van bacteriën (de geneeskunde noemt ze - zonder wetenschappelijk bewijs - bacterievirussen), die gemakkelijk uit ingeslikt materiaal geïsoleerd en biochemisch onderzocht kunnen worden (mogelijk sinds 1940), kunnen vermeende virussen die ziekten bij mensen, dieren of planten zouden veroorzaken niet geïsoleerd worden.

Een poging om een vermeend menselijk virus te isoleren is nooit ondernomen. Dit komt omdat er in de geneeskunde geen protocollen zijn over hoe je een virus moet isoleren. In tegenstelling tot de bacteriologie, die al sinds 1940 zulke protocollen heeft.

Wat zijn deze bacteriofagen (virussen genoemd)?

Als bacteriën "normaal" sterven (en dat gebeurt langzaam) omdat hun de voedingsbodem wordt ontnomen (b.v.: te warm, te koud, straling), bouwen ze sporen die eeuwenlang kunnen overleven. En zodra er weer een goed milieu of omgeving is, groeien ze daar weer uit. 

Als ze geen tijd hebben om sporen te vormen, dan "verkleinen" ze zich tot "mini", nog kleinere deeltjes, namelijk "alleen" tot zogenaamd nucleïnezuur, het zogenaamde genenmateriaal. Dit nucleïnezuur is omgeven door een omhulsel van proteïne, de bouwstof die nodig is voor het leven. Deze deeltjes zijn allemaal hetzelfde.

De bacteriën sterven dus niet helemaal af, maar wat van hen overblijft is het nucleïnezuur als energiebron, dat door andere in de omgeving levende bacteriën gebruikt wordt. De voornaamste functie van nucleïnezuur is het produceren van energie. Bovendien zitten er eiwitten rond het nucleïnezuur.... waaruit nieuwe bacteriën gevormd worden.

Dus de zogenaamde dood van bacteriën heeft ook een specifiek doel, het is een zinvol proces.

Men geloofde dat deze kleine deeltjes de oorzaak zijn van het afsterven van bacteriën. In de geneeskunde worden ze daarom bacteriofagen genoemd, bacterie-doders ("virussen"), wat een onjuiste benaming is.

Dit gedragspatroon dat bij bacteriën werd waargenomen, is op de aanname van het bestaan van virussen in menselijke cellen overgebracht. John Franklin Enders (Amerikaans bacterioloog en viroloog, 1897-1985) was de eerste die dat deed.

Menselijke cellen zijn echter op een complexere manier georganiseerd, of ze nu in vivo of in een reageerbuis zitten.

Zonder hier rekening mee te houden nam Enders het model uit de bacteriologie over en paste het toe op zijn experimenten met dierlijke cellen.

Maar hij isoleerde geen virus. In plaats van het eigenlijke virus aan te tonen, beweerde hij dat de cellen stierven omdat er een uitstrijkje van een "zieke" aan toegevoegd was. Hij voerde zijn experimenten uit in een reageerbuis.

In het geval van de zogenaamde mazelen bijvoorbeeld nam hij een uitstrijkje van het speeksel van de persoon die "ziek" was van mazelen (liever gezegd, een persoon die symptomen had die als mazelen geclassificeerd werden) en voegde het bij de cellen, en de cellen begonnen te sterven.

Maar deze zouden hoe dan ook gestorven zijn, ongeacht of er iets aan toegevoegd was of niet.

Hoe zag zo'n procedure er in die tijd uit?

Volgens het bacteriofaag model beroofde J. Franklin Enders de cellen van hun levensbron, ze kregen een antibiotische cocktail waarin streptomycine (antibioticum) zat, dat de cellen doodde. (In 1954 was dit nog niet bekend. Pas in 1973 werd ontdekt dat dit antibioticum de cellen zelfstandig doodt). Hij voegde een uitstrijkje van het speeksel van de "zieke patiënt" (een persoon die symptomen had) bij de eerder behandelde ("besmette") cellen. De cellen stierven heel snel. Enders voerde echter geen controle-experimenten uit.

Als hij de controletests had uitgevoerd, d.w.z. deze cellen vergeleken had met die welke niet aan deze procedure onderworpen waren, en enige tijd gewacht had om verschillende reacties waar te nemen, dan had hij ontdekt dat de groep die aan de procedure onderworpen was geweest "slechts" sneller gestorven was dan de groep met "normale" cellen. Want ze stierven op precies dezelfde manier. (Er zijn maar een paar cellen die langer in een reageerbuis kunnen leven).

Voor Enders was de dood van cellen alleen al "voldoende bewijs" van het bestaan van het virus.

Wanneer begon de geschiedenis van het "virus"?

De geschiedenis van het "virus" begon met Lois Pasteur (1822-1895). Het was Pasteur die op het idee kwam dat er een ziekteverwekker moest bestaan die duizend keer kleiner was dan bacteriën en daarom niet zichtbaar kon zijn onder een microscoop (toen nog een optische microscoop). Hij noemde dit zogenaamd bestaande "pathogeen" een vergif. Zijn louter gissing, werd door geen enkel wetenschappelijk bewijs ondersteund.

Uit zijn dagboeken blijkt dat de gepubliceerde resultaten van zijn onderzoek niet overeenkwamen met de werkelijke resultaten (=vervalsing). En hoewel hij in zijn testament de publicatie van deze dagboeken verbood, gaf zijn laatste mannelijke nakomeling er geen gehoor aan. De wereld kwam over dit bedrog te weten door het boek van prof. Gerald L. Geison, dat op deze dagboeken gebaseerd was. (Zie ook Poolse video: Geneeskunde en haar paradigma).

Hoe interpreteert de geneeskunde het zogenaamde virus?

De virusdefinitie van de schoolgeneeskunde luidt: virussen zijn (Latijn: gif) kleine besmettelijke deeltjes (ziekteverwekkers) die alle vormen van leven "infecteren" en zich buiten de gastheercel niet kunnen voortplanten.

Intussen heeft de geneeskunde aan deze definitie "toegevoegd":

"Virussen zijn een grote en heterogene groep van infectieuze agentia (ziekteverwekkers) waarvan de structuren, op enkele uitzonderingen na, alleen met de elektronenmicroscoop kunnen worden bepaald.

Virussen vertegenwoordigen geen celstructuren die bij andere groepen micro-organismen waargenomen worden en bezitten geen stofwisselingsactiviteit die onafhankelijk is van de gastheercel waarin ze zich vermenigvuldigen. Elk virus bevat nucleïnezuur en eiwitten. Virale proteïnen vormen 40% - 96% van het virus".

Rol van eiwitten in het levende organisme

Eiwitten (proteïnen) zijn het materiaal dat organismen nodig hebben om te leven. Eiwit is een van de basisvoedingsstoffen. Het is essentieel voor de vlotte werking van het lichaam, want eiwitten zijn op allerlei manieren betrokken bij vrijwel alle processen in het lichaam.

Het menselijk lichaam bouwt de eiwitten die het nodig heeft - enzymen, bloedproteïnen en nog veel meer - uit 20 verschillende aminozuren (proteïneogene aminozuren). De niet-proteïnogene aminozuren worden niet gebruikt om eiwitten te bouwen; ze hebben vele andere functies in het lichaam.

In de verschillende cellen van het lichaam worden de aminozuren tot eiwitten samengevoegd. Aminozuren worden proteïne (eiwit).

Welk bewijs levert de geneeskunde voor het bestaan van menselijke virussen?

Geen enkele!

Allereerst moet hier vermeld worden dat alleen de elektronenmicroscoop het mogelijk maakte celstructuren te zien die onder een lichtmicroscoop niet zichtbaar waren. Alleen, de beelden die onder de elektronenmicroscoop zichtbaar zijn, tonen dode materie. (Vanwege de gebruikte technologie, want elektronen kunnen alleen in een vacuüm bewegen).

Onder de elektronenmicroscoop zijn verschillende kleine (dode) deeltjes zichtbaar (in het statische beeld) zowel binnen als buiten de cel. De geneeskunde beweert vrijelijk dat deze normale celbestanddelen, "virussen" zijn. Het is echter niet in staat ze te isoleren, laat staan ze biochemisch te onderzoeken, wat bij wetenschappelijk onderzoek noodzakelijk zou zijn!

Het is belangrijk te weten dat de elektronenmicroscopische beelden van de cellen, die het vermeende “bestaan van het virus" zouden moeten bevestigen, niet verschillen van microscopische beelden van andere cellen met hun normale bestanddelen.

Welke procedure wordt tegenwoordig gebruikt om het bestaan van virussen aan te tonen?

Het te onderzoeken materiaal (een uitstrijkje, bv. uit de mondholte) wordt genomen van een "zieke" (diagnose naar aanleiding van symptomen), dit materiaal wordt onderworpen aan een PCR behandeling (vermenigvuldiging van nucleïnezuur - DNA/RNA).

Het DNA/RNA materiaal gedupliceerd uit een medisch gedefinieerd "ziek" weefsel wordt vergeleken met cellen uit een medisch gedefinieerd "gezond" weefsel en het verschil wordt als virus gedefinieerd. Dit komt omdat men aanneemt dat het zogenaamde genetische materiaal (nucleïnezuur) in de zogenaamd gezonde mens, statisch, constant, d.w.z. onveranderlijk is.

Nu heeft de geneeskunde een probleem: Intussen is gebleken dat het zogenaamde genetische materiaal van een zogenaamd gezonde mens aan voortdurende veranderingen onderhevig is. Het hele idee van genetica is in rook opgegaan.

Citaat uit het " Die Zeit" artikel van 12 juni 2008:

"Het genoom werd beschouwd als een onveranderlijk patroon van de mens. Vandaag de dag moet de wetenschap dit idee loslaten. In feite is ons genetisch materiaal in een toestand van voortdurende verandering.

Twee jaar geleden kwamen 25 genetici aan de Universiteit van Californië bijeen om deze schijnbaar eenvoudige vraag te beantwoorden: Wat is een gen?

Maar de poging deze term vanuit hun medisch vakgebied precies te omschrijven, blijkt uiterst ingewikkeld te zijn. De experten bijeenkomst eindigde bijna in een catastrofe.

"We hadden uren durende meetings, iedereen schreeuwde tegen elkaar..."

Wat onderzoekers in het menselijk of dierlijk chromosoom (ook in planten) gevonden hebben, doorbreekt eerdere denkpatronen in de genetica.

Vooral het medisch onderzoek staat voor nieuwe uitdagingen (omdat de geneeskunde gelooft dat het lichaam onveranderlijk is, bepaald door zijn genen, verdeelt ze die in goede en slechte genen - het idee werd zelfs met de Nobelprijs bekroond - Harald Zuhausen patenteerde het idee van het virus en het vaccin tegen baarmoederkanker).

Lichaam en ziel (gezondheid, ontwikkeling, veroudering) zijn onderhevig aan een genetische wisselwerking waarvan de complexiteit alle voorgaande ideeën te boven gaat.

Genetici moeten hun beeld van een stabiel genoom, waarin veranderingen pathologische uitzonderingen zijn, laten varen".

Zoals hierboven vermeld, probeert de geneeskunde een virus op de volgende manier te bewijzen: Men neemt twee celculturen, de ene is gedefinieerd als "gezond", de andere als zogenaamd ziek (d.w.z. met vermeende ziekteverwekker).  Het verschil in het resultaat van dit "onderzoek" is voor de geneeskunde het "iets" (verondersteld virus) dat de ziekte veroorzaakt.

Dit is het "wetenschappelijk" onderzoek dat het bestaan van het zogenaamde virus.... moet "bewijzen".

Weten de laboranten wel wat ze zoeken?

Evenzo worden de resultaten van "onderzoeken" (testen) naar zogenaamde antilichamen, waar ook de geneeskunde op vertrouwt, met soortgelijke zogenaamd betrouwbare wetenschappelijke "bewijzen" gestaafd.

Opmerking: Antilichamen behoren tot de glycoproteïnen, waarvan de moleculen 82% - 92% eiwit en 4% tot 18% koolhydraten bevatten. Ook hier hebben we dus te maken met eiwit.

***

Dr. Ryke Geerd Hamer, MD, over "virussen":

Dr. Hamer dacht in het begin van zijn onderzoek (want zo werd het tijdens zijn studie onderwezen) dat er zogenaamde virussen bestonden. Maar vanaf het begin zag hij hen als helpers. Toen hij zijn volgende ontdekkingen deed, begon hij te twijfelen aan hun bestaan.... het is begrijpelijk dat hij in zijn latere publicaties, waarin hij het verloop van vagotonie van ectodermale delen van organen beschreef, de term: "virussen, als ze bestaan" gebruikte. In de laatste fase van zijn onderzoekswerk was hij er zeker van dat in het verloop van de vagotone, restitutieve fase van het ectodermale weefsel, het organisme geen extra helpers nodig heeft.

Het logische systeem van de Germanische Heilkunde® maakt dit zinvolle proces gemakkelijk te begrijpen.

Het ectodermale weefsel, dat zich tijdens de evolutionaire ontwikkeling van de mens ontwikkelde, is het jongste weefsel. In het geval van SBS ondergaat dit weefsel atrofie (zweervorming) tijdens de sympathicotonie (conflictactiviteit, ca-fase), die al direct na het DHS zichtbaar is en duurt tot het einde van de actieve conflictfase. Na de conflictolyse (CL = einde van de biologische conflictactiviteit) begint onmiddellijk het restitutieve proces op het weefsel op de lokatie van de zweren, d.w.z. de zweren die in de actieve fase van de SBS’en gevormd waren, worden nu opgevuld met nieuw ectodermaal weefsel.

De fundamentele rol wordt gespeeld door eiwitten die betrokken zijn bij de restitutie van dit weefsel. De vraag naar eiwitten is in deze fase groter omdat de in de ca-fase gevormde verliezen nu opgevuld moeten worden met nieuw weefsel.

Na het einde van het SBS is de restitutie volledig.... Het organisme keert terug naar normotonie.... naar een toestand die in de geneeskunde "gezondheid" genoemd wordt.

Samenvatting vanuit het perspectief van Germanische Heilkunde®:

In het endodermale en oude mesodermale weefsel heeft de schoolgeneeskunde geen moeite microben te vinden en ze te isoleren. Het classificeert deze microben als pathogeen. De loutere aanwezigheid van de microben in een lichaam dat symptomen vertoont, is voor de geneeskunde bewijs genoeg om ze pathogeen te noemen.

Hun argument: het individu is "ziek", we vinden microben in hem, dus zijn zij de oorzaak van deze ziekte. De geneeskunde hoeft dus niet verder te zoeken, want ze heeft het "pathogeen". De infectietheorie wordt voor hen bevestigd.

Het ectodermale weefsel, daarentegen, heeft geen microben nodig. Maar de "infectietheorie" waarop de geneeskunde gebaseerd is, verplicht haar om ook hier ziekteverwekkers te vinden. Dus zoekt het verder.... nog dieper in het weefsel... De ingewikkelde ingrepen die de schoolgeneeskunde uitvoert voor "ziekten" waarin geen microben aanwezig zijn, zijn niet meer dan een poging om de infectie-consensus in leven te houden.

En hier maakt de schoolgeneeskunde gebruik van de nieuwste technologische verworvenheden waarover ze beschikt: onder andere de elektronenmicroscoop. Alleen onder deze microscoop kan het nog kleinere deeltjes zien, die het vrij kan interpreteren. Want tot nu toe is het haar niet gelukt ze te isoleren en biochemisch te onderzoeken...

Dr. Hamer zegt: als men al over "helpers" in het ectodermale weefsel kan spreken, dan alleen over onschadelijke eiwitverbindingen. Deze eiwitten zijn de "virussen" voor de schoolgeneeskunde.

Dit overzicht is gebaseerd op een interview met een Duitse microbioloog, Dr. Stefan Lanka, en het boek "Mikrobiologia lekarska" Handboek voor Medische Studenten van de PZWL 2004, en natuurlijk op het werk van Dr. Ryke Geerd Hamer.

Vertaling: Nederlandse werkgroep

ARCHIEF - 2020
13/04 - De zogenaamd ziekmakende virussen
De pagina is onder constructie